blog

W piątek 7 maja siedmioosobowy skład Izby Cywilnej Sądu Najwyższego ma odpowiedzieć na pytania rzecznika finansowego dotyczące zasad rozwiązywania sporów frankowych. Zakres pytań jest istotnie węższy niż zadanych przez pierwszą prezes Sądu Najwyższego, którymi ma się zająć cała Izba Cywilna SN 11 maja, ale ta rozprawa może być istotnym wstępem do niej.

Tak można by streścić opublikowane 8 marca uzasadnienie uchwały SN w sprawie III CZP 11/20. Pytanie, które było kanwą uchwały zadał Sąd Okręgowy w Warszawie jako sąd odwoławczy, a dotyczyło ono możliwości dochodzenia roszczeń przez konsumenta, który nie oddał jeszcze bankowi całości otrzymanej uprzednio kwoty kredytu. Innymi słowy pytanie dotyczyło tzw. „teorii salda".

Z powodu Covid-19 u pierwszej prezes SN Małgorzaty Manowskiej nie będzie przewidzianej na 25 marca rozprawy całej Izby Cywilnej w sprawie sześciu kluczowych pytań dotyczących spraw frankowych. Nowy termin został już wyznaczony trzy tygodnie później.

Z ustnego uzasadnienia uchwały wynika, że SN jest za rozliczeniem roszczeń kredytobiorcy z bankiem według tzw. teorii dwóch kondykcji, co oznacza, że obie strony mają wobec siebie dwa odrębne roszczenia i sami muszą je podnosić.

RzeczoPrawie - zapis rozmowy z dr. Mariuszem Korpalskim

Ważne, żebyśmy w dialogu o sprawach frankowych szli do przodu – mówi dr Mariusz Korpalski, radca prawny zajmujący się sprawami frankowymi. Czy pytania I prezes SN ujmują najważniejsze sporne kwestie dotyczące umów frankowych?

Można uznać, że postanowienia umowy dotyczące rozliczeń w złotówkach są bezskuteczne, a jednocześnie brak jest podstaw do rozliczeń we franku szwajcarskim - wynika z opublikowanego właśnie uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego. Nasuwa się refleksja, że warunki umowy nie mogą być traktowane jako jednoznaczne i przejrzyste, a jako nieprzejrzyste nie powinny wiązać konsumenta - pisze dr Mariusz Korpalski, radca prawny.

Bankowcy napisali listy do premiera Mateusza Morawieckiego i prezesa Narodowego Banku Polskiego Adama Glapińskiego, w którym skarżą się na działania prezesa UOKiK i jego zbyt konsumenckie podejście do umów indeksowanych do franka szwajcarskiego oraz na sądy, które w końcu po latach batalii sądowych, ośmielone orzeczeniem TSUE w sprawie państwa Dziubaków, zaczęły wydawać wyroki unieważniające umowy bądź wykreślające klauzule abuzywne.

Dlaczego banki uparcie domagają się wynagrodzeń za korzystanie z kapitału od klientów, których umowy są nieważne, choć z góry wiadomo, że nie mogą wygrać procesów sądowych w takich sprawach?

"Sukces po poznańsku", a w nim m. in.: Law24.pl Kancelaria Prawna udowadnia, że można wygrać z bankiem mając kredyt we frankach.

Frankowicze muszą uważać. Nie powinni podpisywać żadnych dokumentów bez konsultacji z pełnomocnikiem. Spory frankowe to nie tylko znalezienie dobrego prawnika, złożenie pozwu, a nawet trafienie na rozumiejącego te sprawy sędziego. To często także negocjacje z bankiem przed procesem, w trakcie czy po. Oto jedna ze spraw – a dokładniej jej wątek ugodowy – pokazująca, na co można trafić.

Warszawski Sąd Apelacyjny zasądził frankowiczce zwrot zapłaconych bankowi rat, pomijając nadpłatę banku w postaci udzielonego jej kredytu. To ważne orzeczenie dla sporów frankowiczów z bankami, gdzie spór dotyczy sposobu rozliczenia między bankiem i frankowiczem w razie uznania umowy za nieważną.