Przegłosowana w Sejmie zasada rozpoznawania apelacji cywilnych przez jednego sędziego stanowi wyłom w stuletniej tradycji legislacyjnej, zgodnie z którą kontrola wyroków pierwszoinstancyjnych odbywa się w składzie trzyosobowym. Złożenie na barki jednego sędziego odpowiedzialności za ostateczny wynik procesu może trwale utrudnić życie sędziom i pełnomocnikom, nie mówiąc o samych stronach.
Sąd Najwyższy 7 listopada 2019 r. wyda wyrok w sprawie hipotecznego kredytu złotowego przewalutowanego na franki szwajcarskie aneksem do umowy. Spór koncentruje się na obowiązkach informacyjnych banku i kwestii indywidualnego negocjowania aneksu do umowy.
Umowa o kredyt we frankach może nadal istnieć, mimo usunięcia z niej bezprawnej klauzuli. Taki kredyt wyrażony w złotych jest oprocentowany według stawki LIBOR. Unieważnienie umowy byłoby bowiem niekorzystne dla frankowiczów. Tak uważają autorzy analizy o kredytach walutowych opublikowanej przez Sąd Najwyższy. Tyle, że nie widzą oni różnicy między kredytem indeksowanym, a denominowanym.
Już w pięciu orzeczeniach Sąd Okręgowy w Warszawie wskazał, że z dniem, kiedy zniknie stawka LIBOR, umowy, w których nie przewidziano czym ją zastąpić, mogą stać się niewykonalne. Dlatego zdaniem sędziego Piotra Bednarczyka jeszcze dziś trzeba zacząć dyskusję o tym, co po LIBORZE.
Po raz pierwszy Sąd Najwyższy jasno wskazał, że sędziowie, którzy mają kredyty frankowe, nie muszą wyłączać się od orzekania w takich sprawach. Jednocześnie uchylił wyrok korzystny dla kredytobiorcy. Ale wypowiedział się wprost o skutkach niedozwolonej klauzuli w umowie. Zdaniem części prawników, SN unika jednoznacznych rozstrzygnięć, czekając na opinię TSUE w polskiej sprawie.
Konsument nie musi być związany nieuczciwą klauzulą. Umowa, którą ją zawiera, może być unieważniona w całości, o ile bez niej nie może dalej obowiązywać. Tak uznał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie węgierskiego frankowicza.
